gomez

gomez sen ne güzel, ne underrated bi grubumuzsun yahu. senin kadar iyi olup da az bilinenini tanımıyorum vallahi. tanınıyosun yani tabi yine ama aslında hakettiğinden az bence.


Pinstripe Clad Gomez - Photo: Kevin Westenberg

senin kadar kimse huzur vermiyor bana gomez. sabah kalkıp bok gibi hissederken tek şarkıyla ruhuma enerji pompalamıyor. samimisin bi kere, sonra ne zaman neşeli ne zaman üzgün olunacağını biliyorsun. vokallerin değişiyor arada, şaşırtıyorsun, umut dolusun. bi de albüm kapakların çok güzel. belli ki duyarlısın, sempatiksin. vidyolarını izliyorum bakıyorum böyle kendi halinde söylüyorsun, yolda görsem çevirsem konuşsam 'aa naber abi diyeceksin'. tek eksiğin belki bazen böyle süper bi akor bi ritim bi güzellik buluyorsun, başlıyorsun şarkıya, böyle bir allak bullak ediyorsun ama sonra tempo bi düşüyo, akor bi standartlaşıyo, ritm bi sıkıcılaşıyo, yine kötü değil ama sanki harcanmış gibi oluyo. neyse ama olsun. seni seven böyle sevsin. gitme hep yanımda kal, beni kollarına al. aylavyu gomez.

mektubuma son verirken en sevdiğim şarkılarını sıralamayı bir borç bilir, bütün grup üyelerinin gözlerinden öperim:
albüm: abandoned shopping trolley hotline
şarkılar: shitbag 9, hit on the head, 78 stone shuffle, shitbag, high on liquid skin, rosemary, getting better

albüm: bring it on
şarkılar: make no sound, 78 stone wobble, love is better than a warm trombone, bubble gum years

albüm: how we operate
şarkılar: see the world, how we operate, tear your love apart

albüm: in our gun
şarkılar: shot shot, in our gun, even song, miles end

albüm: liquid skin
şarkılar: bring it on, blue moon rising, las vegas dealer

albüm: machismo
şarkılar: machismo, do's and don'ts, waster

albüm: out west: live at the fillmore
şarkılar: get miles, get myself arrested

albüm: split the difference
şarkılar: where ya going?, do one, these 3 sins, we don't know where we're going, chicken out

haydutlar tarafı

bu adamları dinlerken nasıl mutsuz olabilir insan, nasıl durabilir yerinde? şeker ne ki bal ne ki. aralara klasik müzik de serpiştirmişler. nasıl rahat nasıl komplekssiz. yerim.

aynayna

ayna'yı severdim. anadolu rock mı, pop mu, atmosferik y.rak metal mi belli olmayan otistik duruşları, her daim güneş gözlüklü -hapisanede kitap okurken bile- gizemli olmaya çalışan o yapmacık havaları, kendi başına yemek yemeyi başarabilen 6 yaşında bir çocuğun sıradan bir bilgisayarla kotarabileceği ezik altyapıları ve sıradan sözleri -yeniden de sevebiliriz, akdeniz- ile her zaman beni benden alan bir grup olmuştur kendileri. esas hayrete şayan olan ise böyle bir yapı ile nasıl kitleleri peşinden sürükleyebildikleridir. bu insanların kafasındaki nasıl bir switchdir ki böylesine doğuştan off gelmektedir? aklı başında bir insan evladı nasıl hatice'yi, haluk levent'i ne bileyim küçük onur'u beğenebilmektedir? yaşam beğeniyi şekillendirir fikrini de katsam da bu denkleme, bir sonuca ulaşamadım. gurbette yorgun düştüm. hasret tüketti. bittim. ceylan.

beyrut

beirut kadar -gerçek hikayesini bilmeseniz bile- özgürlük -arabaya atlayıp avrupa'yı gezme, trenle türkiye'yi dolaşma, bir anda otobüsten inip gaziosmanpaşa'ya gitme- isteği uyandıran bir grup daha var mı?

meyn sitrim

			Artist	Mainstreamness	Listeners	Weight
	1.		Kaizers Orchestra	3.31 %	23,320	100 %
	2.		Gomez	11.17 %	78,737	90 %
	3.		RJD2	18.68 %	131,597	69 %
	4.		The Beatles	101.48 %	715,009	66 %
	5.		Beck	76.16 %	536,614	60 %
	6.		Replikas	0.58 %	4,069	60 %
	7.		Eels	37.34 %	263,118	59 %
	8.		Badly Drawn Boy	25.10 %	176,891	54 %
	9.		Calexico	14.92 %	105,094	53 %
	10.		Rufus Wainwright	26.26 %	185,050	46 %
	11.		Elliott Smith	48.46 %	341,426	46 %
	12.		Camille	5.72 %	40,289	43 %
	13.		Andrew Bird	14.45 %	101,792	42 %
	14.		Dave Matthews Band	31.18 %	219,671	39 %
	15.		Adrian Belew	0.94 %	6,657	39 %

27.53 % mainstream

laz efem'de dolaşırkene buldum bunu en favori 15 artist'e göre bir mainstreamness yüzdesi hesaplıyor -siz de istiyorsanız başlığa tıklayın.
beatles, beck ve elliott smith'den baya kaybetmişim. aslında bunlar benim favori artistlerim değil ya.
kaizers evet, gomez eh, rjd2 nicedir dinlemiyorum, beatles önemli günler ve haftalarda, beck evet, replikas da öyle, eels baya azalttım, badly drawn boy sıkılıyorum artık, calexico ihmal ettim aslında seviyorum, rufus bazen ruhumu sömürüyor, elliott seviyorum periyodik olarak da dinlerim aslında, camille'e sadece baya kafayı takmıştım bir ara, güzel tabi ama 12. sırada olacak kadar da değil. andrew'ı hakkaten seviyorum ama ondan geçen gün yüksek dozda aldım, biraz soğumam lazım, dave canım benim iyice amerikanlaştı ama hala kalbimde yeri başkadır. andrew belew de yine zamanında kafayı taktıklarımdan biri.
aslında bunların çoğu geçen yaz çıldırıp aralıksız 156 saat müzik dinlediğim zamanlara dayanıyor. sıfırlasam mı profili diye düşünmüyor değilim ama kıyamam.

ah frank

ne sıkıcı müzisyenimizdin sen frank black abi. gerçek adınla Charles Michael Kittridge Thompson IV abi. ne olurdu sanki kalsaydın pixies'de? ha? söyle bana. böyle bir müzük yapmak için mi harcadın canım grubu.
duydum ki fast man raider man diye bir albüm yapmışsın. duymaz olaydım. yapmaz olaydın. çalmaz olaydın. dinlemez olaydım. hadi dog sleep neyse, raiderman de bir yere kadar. ama yani. bir de çift cd yapmışın. yaşından başından utan. zaten şu son zamanlardaki american folk havalarını anlayamıyorum. önceden alternatif folk ne bileyim anti folk ıvır zıvır şeyler vardı. ama şimdilerde artık düpedüz country ve folk albümler çıkmaya başladı, amacı nedir, kim bunları severek dinler anlayabilmiş değilim. tavsiye de etmiyorum. iyi geceler -noluyosa bana da, niye sinirleniyosam.-